0642110057 info@sophiasflow.nl

More than words

okt 12, 2018Blog0 Reacties

More than words

Communiceren met een jongen van 11. Dat zou geen probleem moeten zijn. Maar wat nu als deze 11-jarige, aangereden door een motor, ernstig hersenletsel heeft opgelopen en zelfs in coma heeft gelegen? Hoe communiceer je dan? Als je niet weet wat iemand begrijpt en hijzelf niet kan spreken

Onze westerse maatschappij wordt veelal in woorden, en dus in taal uitgedrukt terwijl ook is bewezen dat mensen elkaar begrijpen zonder dezelfde taal te spreken. Beter gezegd, je kunt beter in je eigen taal iemand iets duidelijk maken, dan, bijvoorbeeld in Spanje, als een malloot met je vinger te wijzen naar een chorizo worstje en dan ” uno “ uit kramen. Hieruit spreekt namelijk iets minder respect….

Weten wat iemand wil zeggen, voelen wat iemand wil zeggen vraagt een andere skill. Het vraagt afstemming, juist je mond dichthouden. Is dit bovennatuurlijk? Nee hoor, dit is eeuwenoud en is meer iets wat sommige mensen zijn kwijtgeraakt, ergens tussen Pubmed en de Universiteitsbibliotheek.

Met de desbetreffende jongen communiceer ik in stilte al een paar maanden, van hart tot hart en gebruik ik al mijn zintuigen. Het lichaam laat ons veel zien. Het verraadt ook zaken die we eigenlijk wel willen, maar niet zeggen. Daar moet je dus gebruik van maken als therapeut.

Na allerlei intensieve dubbeltaken met Fitlights (lampen die aan en uit kunnen gaan met verschillende kleuren) en poppetjes van Mindcraft (je blijft toch 11) maakte de jongen vorderingen. Om hersenletsel op functieniveau te trainen zul je op het scherpst van de snede moeten zitten. Net als het befaamde rondje om de kerk fietsen elke week ook geen zoden aan de dijk zet voor je conditie.

Afgelopen week popte Stephen Hawking op en ik dacht ‘wat nu als we het hele alfabet met gele memoblaadjes op het klimrek plakken?’. Inclusief een backspace pijltje. Want iedereen maakt weleens een typefoutje☺. En ja! Wat ik hoopte gebeurde: hij wist de letters te vinden met zijn ogen, al zittend op een bobathbankje met mij achter zich ter ondersteuning van zijn lichaam en zijn hoofd. “Hoe voel je je”? vroeg ik. “K%t” vertelde hij. Mama vroeg “Hoe heet de poes”? In plaats van de naam, maakte de jongen contact met de letters en zei “Die is dood”. Wat aangaf dat hij nog herinneringen heeft van net voor het ongeluk, iets waar men niet van uitging. Mama was een kei en verder zei hij tegen mij “Ik wil jou bedanken”. Hetgeen naast een volzin ook empathisch vermogen betekent.

Er zijn momenten als kinderfysiotherapeut dat je een diepe buiging maakt voor je intuïtie, voor het vak, voor het kind, voor de ouders en voor de wil om door te blijven gaan en te zoeken naar mogelijkheden. Iemand een stuk taal teruggeven in een wereld van het gesproken woord is van levensbelang en zal het gevoel van opgesloten zitten in een lichaam wat niet doet wat je wil hopelijk iets draaglijker maken. Dus: wees stil, zoek en vind het onuitgesproken woord en geef daarna een gesproken variant terug. Of het nu met een klimrek is of met een spraakcomputer.